Ik voel me geen goede leerkracht: zo beïnvloeden je gedachten je zelfbeeld in het speciaal onderwijs

Je staat voor de klas. Je hebt je voorbereiding gedaan, het lokaal ziet er netjes uit, je hebt zelfs je koffie nog warm. En toch denk je: “Ik ben hier helemaal niet goed in.” Die gedachte komt niet omdat je werkelijk ongeschikt bent, maar omdat je brein je voor de gek houdt. Zeker als je net begint in het speciaal onderwijs, waar alles nieuw is en niks 'volgens het boekje' gaat.

In dit artikel lees je hoe je gedachten jouw beeld van jezelf als leerkracht beïnvloeden én hoe je daar anders naar kunt kijken.

Wil je liever praktische handvatten, voorbeelden en een plan om stevig te starten in het speciaal ZML onderwijs? Bekijk dan mijn cursus Sterk in Speciaal Onderwijs. Daarmee help je jezelf (en je klas) direct vooruit.

Gedachten zijn geen feiten (al voelen ze wel zo)

 Laat me raden: je denkt regelmatig dingen als “Ik weet niet wat ik doe”, “Deze leerling verdient beter” of “Iedereen om me heen lijkt het wél te kunnen.” Deze gedachten zijn niet raar. Sterker nog: Veel leerkrachten hebben ze. Alleen… je hoort ze niet hardop, want we zijn er kampioen in om te doen alsof het allemaal lekker loopt. Maar hier komt het goede nieuws: gedachten zijn geen feiten. Ze zijn maar gedachten. En hoe vaker je ze denkt, hoe meer je ze automatisch gaat geloven. Je brein is lui, dus als jij 10 keer per week denkt dat je niet goed genoeg bent, gaat je systeem zeggen: “O ja, klopt. Dat geloven we.” Lekker dan.

Het is dus tijd om je innerlijke stem onder de loep te nemen. Niet om hem de mond te snoeren, maar om af en toe te vragen: “Is dit eigenlijk wel waar?”

 Zelfbeeld opbouwen in een wereld vol ruis

 In het speciaal onderwijs zijn de successen klein, traag en vaak onzichtbaar voor de buitenwereld. Je krijgt geen applaus omdat een leerling na drie weken eindelijk een jas zelf dichtdoet. Ouders zijn soms moe. Je collega’s druk. Je leidinggevende ziet vooral of je je doelen hebt ingevuld. En jij? Jij staat daar met een hoofd vol lijstjes en een gevoel van: “Is dit wel genoeg?” In die context is het logisch dat je zelfbeeld wankelt. Maar weet: het beeld dat je van jezelf hebt, wordt voor een groot deel gevormd door de bril waarmee je kijkt. En die bril staat vaak op de standje 'kritisch'. Wat als je die bril iets zou bijstellen? Als je elke dag één ding noteert dat goed ging – hoe klein ook. Of als je een leerling zou vragen: “Wat vond jij fijn vandaag?” – en je luistert écht naar het antwoord. Wedden dat ze allemaal iets positiefs kunnen noemen?

Je doet ertoe. Ook al voelt het niet altijd zo. Zeker in het ZML-onderwijs, waar nabijheid, aandacht en geduld net zo belangrijk zijn als goede didactische vaardigheden.

 Je hoeft het niet perfect te doen (en dat is maar goed ook)

Goed onderwijs in het ZML draait niet om perfecte lessen, maar om échte verbinding. Dat je leert kijken naar wat de leerling wél kan. Dat je blijft proberen, ook al gaat het 10 keer anders dan je had bedacht. Dat je oprecht wil begrijpen, in plaats van strak controleren. Je hoeft geen superjuf of -meester te zijn. Je hoeft alleen maar beschikbaar te zijn. Aanwezig. Goed voorbereid. En bereid om te leren. De rest komt echt wel.

Gun jezelf het vertrouwen dat je nu misschien nog mist. Mijn cursus Sterk in Speciaal Onderwijs helpt je stap voor stap aan meer overzicht, richting én rust. Bekijk de cursus hier